Jantje en het Ei
Buiten adem kwam Jantje de keuken binnen rennen. Zijn moeder liet alles liggen.
"Jantje, wat is er gebeurd?"
Jantje kon geen woord uitbrengen. Zijn moeder zette hem op een stoel en maakte een glas water met suiker klaar.
"Hier Jantje, drink dit rustig op."
Beetje bij beetje dronk Jantje het water op. Toen hij weer rustig kon ademhalen, vroeg hij aan zijn moeder: "Mama, kan een ei in een nest praten?"
Zijn moeder, die alles verwacht had behalve zo'n vraag, wist niet wat zij moest zeggen. Met een heel zachte, bevende stem begon Jantje te vertellen.
"Zoals altijd was ik gisteren weer in het bos, toen ik een nest in een Tamarindeboom zag. Er zat geen vogel in. Ik wilde een van de eieren pakken, maar op hetzelfde ogenblik kwam er een geelbuikje in de boom zitten en bleef me aanstaren."
"Wat raar, dacht ik. Dit geelbuikje bewoog niet, niet eens met haar vleugels. Vlug klom ik uit de boom en liep verder het bos in."
"Vanmiddag ging ik weer naar het bos en liep direct naar het nest. Net toen ik een van de eieren wilde pakken, hoorde ik een stem die uit het nest kwam."
"Wat zei het dan?" vroeg zijn moeder zachtjes.
"Het zei: haal mij niet uit mijn nest. Ik wil geboren worden om te leren zingen. Ik wil geboren worden om te leren vliegen."
"Ik schrok, mama. Ik schrok heel erg."
"Je hoeft niet bang te zijn, Jantje. Je moest goed luisteren en begrijpen wat de stem je wilde zeggen. Het gaf je een les. Jij weet hoe je de dieren altijd plaagt. Als je een ei uit haar nest haalt, heeft het geen kans om geboren te worden."
Met een bevende stem antwoordde Jantje: "Ik ga nooit meer naar het bos."
"Natuurlijk kun je naar het bos gaan, Jantje. Maar in plaats van met stenen te gooien, moet je hun vriend worden."
Dagen gingen voorbij en Jantje ging weer naar het bos. Zodra de dieren hem zagen aankomen, vluchtten zij weer het bos in.
Maar zoals zijn moeder had gezegd, merkten zij na een tijdje dat Jantje echt hun vriend wilde worden. Langzaam maar zeker kwamen zij steeds dichterbij.
Zo werden Jantje en alle dieren in het bos vrienden van elkaar. Zelfs de honden werden zijn vrienden. Jantje werd ook een heel ander kind: blij en lief.
Als een van de dieren ziek werd, nam Jantje hem mee naar huis en verzorgde het totdat hij weer naar het bos kon gaan.
En zo werd Jantje een dierenarts.
En zo eindigt het verhaaltje…
Geschreven door Noëmar Reinita