Kuikentje, Kom Terug

Ze speelden verstoppertje, renden achter elkaar aan en hadden altijd plezier. Maar op een dag werd Nerita ontevreden.

Ze wilde niet steeds in de tuin blijven en droomde ervan de wereld buiten te ontdekken.

Haar ouders waarschuwden haar: buiten waren auto's die hard reden, gevaarlijke honden en mensen die niet goed voor haar zouden zorgen. Maar Nerita luisterde niet. Ze wilde weg.

Op een ochtend glipte ze stiekem de tuin uit. "Wat een mooie wereld!" dacht ze. De auto's reden niet zo hard, de kinderen lieten haar met rust.

Ze zag een tuin met kippen en eenden. "Daar kan ik vast blijven!" dacht ze. Maar een grote hond blafte: "Weg hier, kuikentje!" De kippen en eenden schreeuwden dat er geen plaats en eten voor haar was.

Geschrokken rende Nerita weg. Even later vond ze een hok met vier eenden. "Lieve eendjes, mag ik hier slapen?" vroeg ze. De eenden gaven haar wat eten, maar zeiden: "Het hok is te klein. Je kunt hier niet blijven." Verdrietig liep Nerita verder.

Ze dacht aan haar moeder en besefte hoeveel ze van haar familie hield. Ze kroop onder een struik en huilde de hele nacht. De volgende ochtend wilde ze zo snel mogelijk naar huis.

Maar nu reden de auto's wél hard en moest ze opzij springen. Ook een grote hond joeg haar de stuipen op het lijf. Doodmoe en bang zag ze eindelijk haar tuin. Ze wilde naar binnen, maar durfde niet.

Wat als haar moeder boos was? Toen hoorde ze een bekende stem zingen: "Kuikentje, kuikentje, kom toch terug naar huis." Iedereen stond stil en keek verdrietig naar de weg. "Piep, piep! Hier ben ik!" riep Nerita.

Meteen kwamen haar ouders, zusjes en de jongens aangerend. Een van de jongens pakte haar op en zette haar in de tuin. Hongerig begon ze te eten terwijl iedereen blij om haar heen stond.

Daarna vertelde ze haar avontuur. "Ik ga nooit meer weg," beloofde ze. Die nacht sliep Nerita weer veilig en warm in haar eigen nest. Geschreven door Diana Marquez